*Z punktu widzenia Alex*
Przebudziło mnie
nawoływanie mojego imienia, rozejrzałam się po pokoju i nikogo nie
zauważyłam. Postanowiłam dalej się położyć spać, jeszcze kilka godzin
snu i skończy się noc.
-Alex...Alex
-Hmmm...
-Chodź za mną.
-Dajcie mi spać! Jeanie, serio już przesadzasz albo hah Sean. Nie nabierzecie mnie. -Położyłam się z powrotem spać.
-Alex...-Poczułam jak ktoś "zerwał" kołdrę z łóżka.-Chodź za mną. - Znowu myślałam że moje rodzeństwo mnie nabiera.
-Po co mam iść? A tak w ogóle to ciebie nie widzę i jak mam pójść za tobą?
-Przypatrz się uważnie, a
zobaczysz. -W tym momencie zrozumiałam z kim właśnie rozmawiam i kto
przede mną stoi...kobieta zamieszkująca kiedyś ten dom. A skąd o tym
wiem? Widziałam ją na portrecie w moim pokoju, niestety nie zdążyłam się
przyjrzeć obrazowi bo byłam zbyt zmęczona.
-Nie bój się. Chodź za mną Alex.
Wyszłam z mojego pokoju,
minęłam pokoje należące do mojego rodzeństwa, dom o tej porze
przyprawiał mnie jeszcze bardziej o dreszcze. Postać wyszła na dwór, nie
miałam innego wyjścia ....chyba. Na dworze było bardzo ciemno, nie
wiedziałam gdzie idziemy, czułam strach ale wydawało mi się że znam to
miejsce i że kiedyś tu byłam ale to przecież nie możliwe. Weszłam za
kobietą do jakiegoś pomieszczenia, wchodziło się tak jak do domu tylko
że schody prowadziły na dół. Otworzyłam drzwi, nie powiem że było ciężko
je otworzyć, najprawdopodobniej nie były otwierane od kilku lat o ile
nie kilkudziesięciu. Gdy weszłyśmy od razu zapaliły się świece.W
pomieszczeniu znajdowały się marmurowe groby jakiś ludzi, nie było
tablic, jedynie napisy na prostokątnych płytach. Już chciałam się
pochylić i przeczytać do kogo należy jeden z grobów lecz przerwał mi w
tym duch kobiety.
-Nie czytaj. Chciałam ci
pokazać to...- Kobieta odsłoniła czarną kurtynę. Na ścianie znajdował
się czerwony napis "Weszliście na teren tej posiadłości, już nigdy z
niej nie wyjdziecie" Otworzyłam szerzej oczy.
-T-to s-są ja-jakieś
żarty?-Nie mogłam uwierzyć w to co przeczytałam. Duch kobiety kiwnął
głową na nie. Pięknie jesteśmy tu uwięzieni.
-Jest jeden, jedyny sposób. -Wskazała na księgę leżącą na stole.
-Mam przeczytać? -Kobieta tym razem kiwnęła głową na tak. -Mogę ją wrząść do swojego pokoju?-Duch powtórzył ruch głową.
-Chodź. -Postać ruszyła w stronę drzwi i przeniknęła przez nie. Ja musiałam otworzyć drzwi i wyjść z pomieszczenia.
-Myślisz ż...-Po duchu
nie było ani śladu, musiałam sama dotrzeć do swojego pokoju. Gdy się w
nim znalazłam okazało się że jest 4:52 -No to sobie pospałam.
-Stwierdziłam z rezygnacją w głosie i włożyłam księgę w poduszkę, oby
nikt jej nie znalazł z rodzeństwa bo inaczej by było że zwariowałam, a
tego bym nie chciała. Postanowiłam że jeszcze sobie trochę pośpię.
Sen
Byłam w jakimś ogrodzie,
przypominał mi trochę ten w posiadłości. Na ławce siedziała jakaś
najprawdopodobniej zakochana para, tak to była zakochana para. Kobieta
była ubrana w jasnoniebieską suknię, brązowe, rozpuszczone długie
włosy, była to ta sama kobieta której ducha spotkała w nocy, tylko że
wyglądała na bardziej żywą. Mężczyzna ubrany w czarny w smoking z długim
tyłem. Miał równie czarne włosy jak ubranie. W ręce trzymał laskę.
Śmieli się do siebie, opowiadali różne historie. Wyglądali razem tak
pięknie. Przed nimi zatrzymała się jakaś kobieta, blondynka w ciemno
brązowej sukni, była wściekła. Zaczęli się sprzeczać, brązowowłosa
zaczęła płakać. Nagle blondynka odeszła, para się próbowała uspokoić.
Mężczyzna opowiedział kobiecie jakiś żart. Potem akcja snu przeniosła
się do salonu. Był wieczór, brunetka siedziała na sofie przed kominkiem i
czytała książkę, zupełnie nie świadoma co za chwilę się stanie. Za nią
stała blondynka, trzymała sztylet, którym, potem szybkim ruchem rozcięła
brunetce gardło.
Obudziłam się z
krzykiem, byłam cała spocona. Co to był w ogóle za sen? Spojrzałam
spanikowana na zegarek. 7:12 Przede mną pojawiła się brunetka.
-Teraz już wiesz... -Rzekła i rozpłynęła się w powietrzu.
-ALEX!!! Wstawaj już! Śniadanie!- wołała Jeanie.
-JUŻ IDĘ! -Ubrałam się
szybko w pierwsze lepsze jeansy i białą bluzkę z czarną różą
najprawdopodobniej Jeanie mi ją kupiła i czarne trampki. Na stoliku
zauważyłam czarną różę w wazonie. Podeszłam bliżej i wzięłam kwiat do
ręki.
-ALEX! BO CI WYSTYGNIE! - Odłożyłam kwiat na miejsce i jakby nie mogło być inaczej skaleczyłam palca kolcem.
-Już idę!!!- Tym razem
naprawdę wyszłam z pokoju i skierowałam się do kuchni. Przechodząc przez
korytarz zauważyłam około dwadzieścia portretów przedstawiających
osoby zamieszkujące kiedyś ten dom, byłam oczarowana. Było też tam pewne
rodzeństwo, jeden chłopiec musiał być w moim wieku...Ciekawe co się z
nim stało?
-Wooow siostra zajebiś...ehuem super wyglądasz.- Oznajmił David o mały włos nie krztusząc się kanapką z serem i z pomidorem.
-Dzięki.- Powiedziałam bez emocji i usiadłam się do dużego stołu.
-Skąd masz taką bluzkę? Gdzie ją kupiłaś? Super jest. -Zapytała Jeanie biorąc łyk herbaty.
-To ty mi ją kupiłaś, więc sama powinnaś to wiedzieć.- Powiedziałam patrząc się na biały obrus na stole.
Spojrzałam się na siostrę, która była lekko zszokowana.
Spojrzałam się na siostrę, która była lekko zszokowana.
-Ehuem...Alex, j-ja ci
tej bluzki nie kupiłam, serio. -Powiedziała najpoważniej w świecie
Jeanie. Chłopacy się tylko na nas patrzyli.
-W taki razie skąd mam
tą bluzkę? Sama się kupiła i przyszła do mojej szafki? -Zapytałam
podirytowana. -Dzięki za śniadanie ale nie mam apetytu. -Odeszłam od
stołu i udałam się do swojego pokoju po książkę i wyszłam na dwór.
Usiadłam się na ławce, leżała tam czarna róża a co dziwne ta ławka była z
mojego snu i to dosłownie.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz