środa, 29 czerwca 2016

Klątwa rodziny Greenwood cz7

  *Kilka minut wcześniej*Z punktu widzenia Alex*
Znowu zostałam sama na sali, rodzeństwo uważa mnie za wariatkę, jaka ja jestem głupia. Gdyby nie moje głupie emocje byłabym teraz w domu i leżała w swoim pokoju albo siedziała razem z Naden'em. Nagle, moje przemyślenia przerwał podmuch chłodnego wiatru, nie chciało mi się odwracać , byłam zbyt zmęczona.
-Alex musimy wracać i to najszybciej jak się da. -Usłyszałam nad sobą głos Naden'a.
-Przepraszam, naprawdę tak mi głupio.-Usiadłam się na łóżku.
-Dobrze, nic się nie stało ale za chwilę może, chodź szybciej.
-Naden wszedł na parapet i podał mi dłoń, za którą nie pewnie chwyciłam.-Nie bój się, nic ci się nie stanie.
Zeszliśmy na dół a dalej po prostu pojechaliśmy do rezydencji...pomijając może fakt że chłopak pożywił się krwią przechodnia.  Kwadrans później byliśmy już na miejscu.
-Chodź za mną do pokoju, szybko.-Oznajmił mój... przyjaciel?
-Al...
-Po prostu chodź, nie jesteś już bezpieczna. Szybciej Alex.-Poganiał mnie Naden.
Chwilę później weszliśmy już do pokoju Naden'a.
-Powiesz mi wreszcie co się do jasnej cholery dzieje?!- Zaczęły mnie piec policzki. -Dlaczego nie jestem bezpieczna?! O co się tak martwisz?!
-Alex uspokój się. -Usiadłam się, Naden obserwował moje zachowanie. -Już?
-Mhm...
-Pamiętasz tą księgę? -Wziął do ręki rękopisy.
-Jasne...
-Sfałszowała ją twoja siostra.-Oznajmił z całkowitą powagą.
-Ta jasne i jeszcze mi pow...
-Twoje rodzeństwo nie jest kim myślisz, Alex.
-A niby kim? -Byłam poirytowana zachowaniem Naden'a, chciał chyba żebym jeszcze bardziej pokłóciła się z Jeanie.
-Domyśl się. Dam podpowiedź.- Uśmiechnął się.
-Ta a ja jestem jakaś porąbana.
-Wiedziałem że mi nie uwierzysz ale porównaj. -Dał mi do ręki jakieś zapiski które Jeanie zrobiła dwa dni temu. Patrzyłam raz na księgę raz na zapiski, nie mogłam uwierzyć, identyczne pismo.
-I co?
-No okay...
-Chciałbym ci zwrócić uwagę że ja byłem już tu kilkadziesiąt lat temu...Czyli..
-Ona była tu jeszcze wcześniej... Ale czemu ja nic nie zauważyłam?
-Perfekcyjnie się maskowała tak samo jak twoi bracia. -Wampir upił łyka krwi.
-Nadal nie chce mi się w to wszystko wierzyć.- Powiedziałam samo do siebie.
-To teraz uwierz.
-A co z duchem?
-Nic, jeszcze tego nie ogarnąłem. -Przyznał. -Musisz się stać mocniejsza... -Rozszerzyłam oczy.
-Po co?
-Próbują ciebie zniszczyć.
-Akurat tego mi nie wmówisz. -Stwierdziłam i już chciałam wyjść gdy poczułam ukąszenie. PIĘKNIE!
-Cholera! Naden! Trzymaj te kły z daleka! -Ostrzegłam, chociaż wiedziałam że to już nic nie da. Byłam na niego wściekła. Nie chciałam się zamienić w wampira, nie teraz nie tu, NIGDY. Nie chcę zabijać niewinnych.
-Przepraszam, musiałem.
-Debil!  

Klątwa rodziny Greenwood cz6

 " Drogi  Naden'ie.
  Obiecałam Tobie że nigdzie nie wyjdę, przepraszam, muszę. Nie jestem w stanie zabijać ludzi tylko po to by się napić.  Ten świat jest dla mnie zbyt  trudny. Nie wiem co TAM na mnie czeka ale wiem jedno nie chcę być wampirzycą, a to jest jedyny sposób by nią nie zostać. Przepraszam Cię.
                                                                                                              Alex"
Odłożyłam kartkę na stół, znalazłam jakiś nóż w szufladzie i wyszłam z pokoju. Skierowałam się w stronę ławki, nie miałam już sił na to wszystko. Nikogo nie było na dworze widziałam jedynie Sean'a w oknie ale tylko przez chwilę. Usiadłam się na drewnianej ławce i przecięłam skórę wzdłuż żyły, to samo zrobiłam z drugą ręką. Powoli zaczęło mi się kręcić w głowie, obraz coraz bardziej mi się zamazywał. Zauważyłam sylwetki podbiegające do mnie. Ciemność.
Obudziłam się w jakiejś sali szpitalnej... Nie! Oznacza to że jestem już wampirem albo będę. Co najgorsze moje rodzeństwo przeze mnie teraz umrze. Opuścili teren posiadłości, ci z karetki to samo. W okół mnie nieznośnie pikały jakieś urządzenia.
-Ooo...już się panienka obudziła, zawołam pani rodzeństwo, niepokoją się strasznie o ciebie. -Oznajmiła pielęgniarka, wyglądała na ok. 50 lat.
-Co z nimi?-Wystraszyłam się trochę mojego głosu.
-Nic, a co miałoby być? Zresztą za chwilę ich zawołam o ile sobie życzysz.- Uśmiechnęła się sztucznie kobieta.
-Obojętnie.- Odwróciłam wzrok w stronę okna, zdziwiłam się że byłam sama w sali, postanowiłam się o to nie pytać ponieważ bałam się już odpowiedzi. Kilka sekund później weszła trójka dobrze mi znanych osób.
-Co ty nam odwalasz Aleksandro? -Zapytała bardziej zmartwiona niż wściekła Jeanie. Nie odpowiedziałam jej bo nie wiedziałam co mam powiedzieć.
-Czemu chciałaś się zabić? -Zapytał z wyrzutem David.
-Nie chcesz z nami rozmawiać to będziesz rozmawiała z psychiatrą. -Oznajmiła poddenerwowana Jeanie.
-Mam to gdzieś z kim będę rozmawiała. Możecie mnie od razu w psychiatryku zamknąć! -Odwróciłam się od nich plecami. Jeżeli mnie tak bardzo nie cierpią i biorą mnie za wariatkę to czemu wzięli zadzwonili po tą karetkę?!

Klątwa rodziny Greenwood cz5

Rano obudził mnie powiew wiatru pochodzący z otwartych drzwi balkonowych. Piękny, ciepły słoneczny poranek otulał moje myśli jak ciepły koc w zimę. Brakowało mi słońca, szczególnie na terenie tej posiadłości. Ciekawa jestem jak Naden wchodzi do tego pokoju, może tu jest jakaś drabina czy coś? Zastanawiał mnie ten fakt lecz postanowiłam to później sprawdzić. Ubrałam się w podarte na kolanach jeansy i czarną bluzkę. Postanowiłam udać się na poszukiwania ogrodu róż. Chwyciłam za klamkę i pociągnęłam drzwi do siebie były zamknięte. Czyli Jeanie nie żartowała ale zapomniała że mam balkon w pokoju. Wyjrzałam, okazało się że dobrze przypuszczałam, metalowa drabinka stała oparta o balkon. Bez zastanowienia wzięłam księgę i zeszłam po drabince. Udałam się do pokoju Naden'a, nie patrzyłam już nawet, na to że zostało mało czasu, zresztą mam już to gdzieś. Ja i tak przemienię się w wampira a rodzinkę mam już w nosie. Za bardzo negocjują w moje życie a nie powinni. Ciekawe tylko czy nie obudzę chłopaka. Otworzyłam drzwi od kaplicy, jednak nie odwarzyłam się wejść do jego pokoju, usiadłam się na kamiennej podłodze i pogłębiałam się w lekturze czyichś drzew rodzinnych. Nie wiem ile czasu zajęło mi czytanie gdy poczułam czyjąś rękę na plecach ale uspokoiłam się widząc Naden'a.
-Mogłaś wejść przecież do mojego pokoju a nie tu siedzieć na zimnym. -Powiedział ciepłym głosem. -Wejdź... -Zaprosił ruchem ręki do środka.
-Dobrze, dziękuję. -Uśmiechnęłam się sztucznie.-Obudziłam ciebie?
-Nie, nie obudziłaś mnie. Staram się od jakiegoś czasu prowadzić normalny tryb życia, prawie normalny. Powiedz mi co cię gryzie Aleksandro? -Zapytał z niepokojem w głosie.
-Nie nic...
-Widać to po tobie. -Oznajmił.
-No dobrze...ehh siostra mnie zamknęła w pokoju, tylko dlatego że byłam dłuższy czas poza ich zasięgiem. Nie potrafi mi uwierzyć. Ma mnie za wariatkę. Oni wszyscy mają mnie za wariatkę, rozumiesz? -Powiedziałam powstrzymując się od płaczu. -Nie chcę tam wracać. -Nie wytrzymałam już i się popłakałam.
-Nie płacz słodka Aleksandro, twoje łzy nie są ich warte. -Pocałował mnie w czoło.
-Mam już dość tego wszystkiego, rozumiesz? -Oznajmiłam wtulona w niego.
-Tak rozumiem...-Pogłaskał mnie po włosach.
-Nie chcę już ży...
-Nawet tak nie mów Aleksandro, nigdy tak nie mów. -Spojrzał się na mnie, w oczach miał ból. -Możesz zamieszkać u mnie, tylko tak nie mów.
-Ja nie chcę stać się wampirem. Jak teraz umrę to będzie dobrze a co będzie gdy zamienię się w wampira?
-Nie martw się, nie jest tak źle jak się wydaje. -Uśmiechnął się pokrzepiająco. -Zamieszkasz u mnie.
-...Dobrze, zgoda. Nic nie mam do stracenia. Ale masz trochę jedzenia? -Zapytałam.
-Muszę pojechać do sklepu po jedzenie.
-Pojechać? Masz samochód?
-Ostatnio kupiłem. Jest...dosyć dobry. Zaczekaj tu możesz sobie poczytać książki albo... Co chcesz. Za chwilę będę z powrotem. -Wyszedł a zaraz za nim zamknęły się drzwi. Zostałam sama, znowu.

Klątwa rodziny Greenwood cz4

- Nazywam się Naden Zauważyłem tą rezydencję w latach sześćdziesiątych byłem wtedy młody, nie to że jestem stary czy coś, wiesz życie jeszcze jest przede mną , przez....ehh nie ważne. Wychodziłem jak praktycznie co wieczór z domu w poszukiwaniu przygód, zapomniałem jeszcze dodać Aleksandro, że byłem jedynakiem i wychowywała mnie sama matka. Postanowiłem się przejść po posiadłości a potem spotkałem kobietę w blond włosach, trochę jaśniejszych od twoich, zakochałem się w niej, sprawiła że zapomniałem o moich najbliższych, a potem... zamieniła mnie w wampira.- Opowiedział z goryczą w głosie. - Spotkałaś ją już?- Spojrzał się chwilę na mnie, po czym podszedł do szafki, nalewając sobie czegoś do picia.
-Nie. -Oznajmiłam zgodnie z prawdą.
-Pewno się gdzieś ukrywa. Jak zawsze.- Wziął łyka napoju.
-A...już może pan wychodzić z posiadłości? Czy jeszcz...
-Tak Aleksandro, mogę ale nie chcę. Nie chcę zabijać ale muszę rozumiesz? -Upił kolejnego łyka. -I nie mów, proszę, do mnie na pan, jestem wampirem ale hmm... Tak jakbym był starszy zaledwie o dwa lata. -Spojrzałam na niego ze zdziwieniem.- U na... u mnie lata bardzo wolno mijają. -Usiadł się z powrotem na łóżku. -Chcesz trochę? -Zapytał wskazując na kieliszek.
-Umm...a co to? Bo jeżeli to krew to podziękuję. -Lekko się skrzywiłam. Ten tylko kiwnął głową. -Czyli....Jesteś wampirem i już możesz wychodzić poza teren posiadłości? -Zapytałam z ciekawością.
-Tak... mogę. -Uśmiechnął się słabo.
-Czyli...Jak minie 48 osiem godzin od mojego przyjazdu...będę mogła wychodzić z rezydencji? -Spojrzałam się na chłopaka.
-Raczej tak...
Spędziłam jeszcze trochę czasu z Naden'em dowiedziałam się że kwiaty są od niego. Musiałam już iść, zauważywszy brak blasku słońca, co oznaczało późny wieczór.
-Mam nadzieję że jeszcze mnie odwiedzisz Aleksandro. -Rzekł i pocałował mnie w dłoń.
-Jeżeli mogę to nawet jutro.
Po jakimś czasie byłam już w kuchni.
-Alex gdzieś ty się szlajała?! -Zawołała wściekła Jeanie.
-Byłam... Nie muszę się tobie tłumaczyć! -Ze złości przewróciłam krzesło.
-Musisz! Wiesz ile czasu ciebie szukaliśmy?! Mówiliśmy tobie że nie masz się na tak długo oddalać!!! Masz szlaban! Nie wychodzisz z pokoju do odwołania. -Była czerwona jak róża.
-Nie jesteś moją matką!-Warknęłam i ruszyłam pędem do pokoju.
-Ale jestem twoją starszą siostrą! -Usłyszałam głos dobiegający z holu.
Nie miałam już na nic siły. Otworzyłam drzwi od pokoju i rzuciłam się na łóżko. Nikt nie będzie mi mówił co ja mam robić a na pewno nie ona. Powoli zamykałam oczy aż zasnęłam.

piątek, 27 maja 2016

Klątwa rodziny Greenwood cz3

*Z punktu widzenia Alex*
Otworzyłam księgę na pierwszej stronie i pierwsze co mi się rzuciło w oczy to czarna róża. Może już przesadzam albo mam fioła ale w tym obszarze jest pełno czarnych róż...Mniejsza o to. Księga wyglądała bardziej na czyjś dziennik. Powoli zagłębiałam się w lekturze, czyjeś zapiski zupełnie nie istotne i po co ona w ogóle kazała mi to przeczytać? Nagle natrafiłam na stronę zatytułowaną "Rzucanie i zdejmowanie klątw" no pięknie, czyli tamta kobieta była jakąś czarodziejką albo coś w tym stylu. Zauważyłam że na dole strony jest zaczepiona kartka "jesteś wybrana" ale na co? W pierwszej chwili nie zdawałam sobie sprawy z tego ale potem do mnie dotarło że tylko ja dostaje te czarne róże i tylko do mnie przyszedł duch kobiety i tylko mi wskazał i dał księgę. A skąd o tym wiem? Zamieniłam kilka słów z Jeanie która twierdzi że mogło mi się to po prostu przyśnić.
-Co czytasz siostra? -Znienacka dosiadł się do mnie Sean.
-Nic takiego, zresztą jak bym ci powiedziała uznałbyś że zbzikowałam więc ci nie powiem. - Wstałam z miejsca i ruszyłam przed siebie w poszukiwaniu miejsca do pobytu w samotności.
-Tylko się nie zgub. -Zaśmiał się chłopak. Poważnie, działał mi czasem na nerwy ale tak czy siak był moim starszym bratem.
-Już się o to nie martw. -Odparłam i szłam dalej, weszłam do jakiejś starej altanki, ale szybko mi się przypomniało że mam aranchofobię gdy zobaczyłam kilka czarnych pająków. Wyskoczyłam jak poparzona z altanki i usiadłam się na schody żeby spokojnie przeczytać te dwie strony. Nie patrzyłam nawet na stronę gdzie było o rzucaniu klątwy bo do niczego mi się to nie przyda więc zaczęłam czytać o zdejmowaniu klątwy. Było tylko coś napisane w punktach.
" * Bukiet z 36 róż
*Jedna kropla krwi od pięciu członków rodziny, każdy do jedną kroplę.
*Porcelanowy wazon z czerwoną różą (wlać do niego krew zmieszaną z wodą ze źródełka w parku)
*Od czasu wjazdu na teren rezydencji nie może upłynąć więcej czasu niż 48 godzin inaczej wybraniec przemieni się w wampira a jego rodzina nigdy już nie wyjedzie z posiadłości. Jeżeli uda Ci się złamać klątwę jest szansa że twoja rodzina opuści posiadłość. Niestety ktoś musi zostać.... AHA WYBRANIEC NAWET JEŻELI ZŁAMIE KLĄTWĘ ZOSTANIE PRZEMIENIONY, taka jest już klątwa Abigail Spencer i trwa od wieków."
-No to wpadłam w niezłe bagno. -Oparłam podbródek rękoma. -Czyli minęło już czternaście godzin...
-Co jest ? -Zza pleców wyrosłą nagle Jeanie.
-Wiesz...Nie bierz mnie za wariatkę ale pamiętasz co ci opowiadałam?
-Tak i już ci mówiłam że sny potrafią być bardzo realistyczne. -Powiedziała moja siostra głaszcząc mnie po plecach.
-I właśnie to nie był sen, bo podczas tej nocy ten duch...
-Zaprowadził cię do jakiś grobów i znalazłaś książkę. Słuchaj, duchy nie istnieją a pod tą posiadłością nie ma żadnych grobów, wyluzuj bo już zaczynamy się o ciebie martwić -Oznajmiła ze spokojem w głosie dziewczyna.
-Ale ja mam tu tą książkę!- Pokazałam jej dziennik.
-Podeszłaś do biblioteczki albo sama nabazgrałaś coś w tej książce i twierdzisz że znalazłaś ją w jakiejś kaplicy czy coś. Serio sis nie wymyślaj już, bo staje się to nudne.
-NIC NIE WYMYŚLAM! -Poczułam jak łzy nabierają mi się pod oczami. -Ty tego nie rozumiesz! Czemu nie możesz mi uwierzyć?
-Alex, to normalne w twoim wieku że się wymyśla różne historyjki żeby zwrócić uwagę innych. Idę robić obiad. -Powiedziała i wyszła. Miałam ochotę się rozpłakać jak małe dziecko, czemu nigdy nikt mi nie wierzy? Czemu jestem traktowana tak jak jestem?
Postanowiłam poszukać tego źródełka. Poszukiwania trwały około od dwóch godzin i nic. Jeanie wołała mnie na obiad. Szczerze? Miałam ją w nosie. Błądziłam po ogrodzie z nadzieją że znajdę te źródełko ale nic nie wskazywało na to żebym cokolwiek tu znalazła. Intuicja pokierowała mnie do miejsca gdzie byłam dzisiaj w nocy. Weszłam do pomieszczenia patrzyłam w różne fragmenty ścian, dalej bez efektów. Przez przekręciłam ciężki świecznik, nie wiem czemu to zrobiłam ale podpowiadał mi zewnętrzny głos. Nagle jeden fragment ściany "otworzył się" przede mną. Ukazując tajne przejście do jakiejś części budynku. W pokoju panowała ciemność ale widziałam obrazy znajdujące się na ścianach, wielkie okna zasłonięte ciężkimi, bordowymi zasłonami. Pomimo braku pajęczyn i co dziwne kurzu pokój wyglądał od dawna na niezamieszkały. Postanowiłam chwilę posiedzieć jeszcze w pokoju ale czułam na sobie czyjś wzrok, pomyślałam tylko że mogła być to zjawa która odwiedziła mnie w dzisiejszej nocy. Szybko odegnała od siebie to wrażenie ale pomimo wszystko postanowiłam wyjść z tego pokoju i zajrzeć tam jutro. Bez problemu znalazłam wazon, znajdował się na kominku, oby to był ten. Nie miałam apetytu do jedzenia więc nie zjadłam również kolacji. Położyłam się spać. Noc minęła spokojnie, bez odwiedzin ducha kobiety jak się okazało nazywała się Katherine. Wstałam około 10 na stoliku znów zauważyłam świeżą czarną różę. Wyszłam z pokoju i ominęłam obojętnie rodzeństwo nawet nie chciałam nawet jeść. Padało i była gęsta mgła. Tak jak obiecałam udałam się do tajemniczego pokoju. Nie wiem czemu w ogóle tam poszłam czułam po prostu że jakaś niewidzialna siła przyciągała mnie do tej komnaty. Ujrzałam biblioteczkę, wybrałam książkę i usiadłam się na łóżku. Była to książka zawierająca niesamowite rysunki. Piękne kwiaty, zwierzęta, różnorodne przedmioty i roślinność tego było chyba najwięcej. Na okładce znajdowała się czarna róża.
-Witaj Aleksandro. -Odezwał się nagle głos dobiegający gdzieś z ciemności.
-K-kim jesteś? -Zapytałam przerażona.
-Spokojnie, nie musisz się mnie bać.-Z ciemności wyjawił się chłopak wyglądał na około 16 lat. Twarz miał bladą i ogromne cienie pod oczami. Czarne jak smoła włosy sięgały mu do ramion.
-Co tutaj robi panienka?- Zapytał tonem pełnym ciekawości.
-J-ja wczoraj odkryłam ten pokój. Jak szukałam czegoś ważnego. -Powiedziałam najciszej jak potrafiłam.
-Zaprowadził cię tu duch Katherine, prawda? -Usiadł się obok mnie.
-Tak. To znaczy nie.-Spojrzał na mnie zdezorientowany.-Wczorajszej nocy zaprowadziła mnie tam gdzie są te takie groby. I dała mi tam taką księgę. I tam zapisane było...-Chłopak słuchał uważnie tego co mówiłam.-I nigdzie nie mogłam znaleźć takiego źródełka i pomyślałam że może tam w tej... kostnicy być a że nic nie znalazłam zaczęłam szukać tajnego przejścia nie wiem co mnie do tego skłoniło. Chociaż wiem, miałam taki głos w głowie wiesz? I po prostu odkryłam ten pokój, należący chyba do ciebie...z którego powinnam się teraz wynieść. -Wstałam.
-Wybranka. Jesteś wybranką, wiedziałem to! Od momentu gdy pojawiłaś się tu...
-Taaa...Sama nie wiem czemu akurat ja i czemu się tu przeprowadziliśmy i czemu stąd nie możemy wyjść. Rodzeństwo ma mnie za jakąś nienormalną -Posmutniałam.
-Też tak miałem. Usiądź się jeszcze a opowiem ci moją historię...

Klątwa rodziny Greenwood cz2

*Z punktu widzenia Alex*

Przebudziło mnie nawoływanie mojego imienia, rozejrzałam się po pokoju i nikogo nie zauważyłam. Postanowiłam dalej się położyć spać, jeszcze kilka godzin snu i skończy się noc.
-Alex...Alex
-Hmmm...
-Chodź za mną.
-Dajcie mi spać! Jeanie, serio już przesadzasz albo hah Sean. Nie nabierzecie mnie. -Położyłam się z powrotem spać.
-Alex...-Poczułam jak ktoś "zerwał" kołdrę z łóżka.-Chodź za mną. - Znowu myślałam że moje rodzeństwo mnie nabiera.
-Po co mam iść? A tak w ogóle to ciebie nie widzę i jak mam pójść za tobą?
-Przypatrz się uważnie, a zobaczysz. -W tym momencie zrozumiałam z kim właśnie rozmawiam i kto przede mną stoi...kobieta zamieszkująca kiedyś ten dom. A skąd o tym wiem? Widziałam ją na portrecie w moim pokoju, niestety nie zdążyłam się przyjrzeć obrazowi bo byłam zbyt zmęczona.
-Nie bój się. Chodź za mną Alex.
Wyszłam z mojego pokoju, minęłam pokoje należące do mojego rodzeństwa, dom o tej porze przyprawiał mnie jeszcze bardziej o dreszcze. Postać wyszła na dwór, nie miałam innego wyjścia ....chyba. Na dworze było bardzo ciemno, nie wiedziałam gdzie idziemy, czułam strach ale wydawało mi się że znam to miejsce i że kiedyś tu byłam ale to przecież nie możliwe. Weszłam za kobietą do jakiegoś pomieszczenia, wchodziło się tak jak do domu tylko że schody prowadziły na dół. Otworzyłam drzwi, nie powiem że było ciężko je otworzyć, najprawdopodobniej nie były otwierane od kilku lat o ile nie kilkudziesięciu. Gdy weszłyśmy od razu zapaliły się świece.W pomieszczeniu znajdowały się marmurowe groby jakiś ludzi, nie było tablic, jedynie napisy na prostokątnych płytach. Już chciałam się pochylić i przeczytać do kogo należy jeden z grobów lecz przerwał mi w tym duch kobiety.
-Nie czytaj. Chciałam ci pokazać to...- Kobieta odsłoniła czarną kurtynę. Na ścianie znajdował się czerwony napis "Weszliście na teren tej posiadłości, już nigdy z niej nie wyjdziecie" Otworzyłam szerzej oczy.
-T-to s-są ja-jakieś żarty?-Nie mogłam uwierzyć w to co przeczytałam. Duch kobiety kiwnął głową na nie. Pięknie jesteśmy tu uwięzieni.
-Jest jeden, jedyny sposób. -Wskazała na księgę leżącą na stole.
-Mam przeczytać? -Kobieta tym razem kiwnęła głową na tak. -Mogę ją wrząść do swojego pokoju?-Duch powtórzył ruch głową.
-Chodź. -Postać ruszyła w stronę drzwi i przeniknęła przez nie. Ja musiałam otworzyć drzwi i wyjść z pomieszczenia.
-Myślisz ż...-Po duchu nie było ani śladu, musiałam sama dotrzeć do swojego pokoju. Gdy się w nim znalazłam okazało się że jest 4:52 -No to sobie pospałam. -Stwierdziłam z rezygnacją w głosie i włożyłam księgę w poduszkę, oby nikt jej nie znalazł z rodzeństwa bo inaczej by było że zwariowałam, a tego bym nie chciała. Postanowiłam że jeszcze sobie trochę pośpię.
Sen
Byłam w jakimś ogrodzie, przypominał mi trochę ten w posiadłości. Na ławce siedziała jakaś najprawdopodobniej zakochana para, tak to była zakochana para. Kobieta była ubrana w jasnoniebieską suknię, brązowe, rozpuszczone długie włosy, była to ta sama kobieta której ducha spotkała w nocy, tylko że wyglądała na bardziej żywą. Mężczyzna ubrany w czarny w smoking z długim tyłem. Miał równie czarne włosy jak ubranie. W ręce trzymał laskę. Śmieli się do siebie, opowiadali różne historie. Wyglądali razem tak pięknie. Przed nimi zatrzymała się jakaś kobieta, blondynka w ciemno brązowej sukni, była wściekła. Zaczęli się sprzeczać, brązowowłosa zaczęła płakać. Nagle blondynka odeszła, para się próbowała uspokoić. Mężczyzna opowiedział kobiecie jakiś żart. Potem akcja snu przeniosła się do salonu. Był wieczór, brunetka siedziała na sofie przed kominkiem i czytała książkę, zupełnie nie świadoma co za chwilę się stanie. Za nią stała blondynka, trzymała sztylet, którym, potem szybkim ruchem rozcięła brunetce gardło.

Obudziłam się z krzykiem, byłam cała spocona. Co to był w ogóle za sen? Spojrzałam spanikowana na zegarek. 7:12 Przede mną pojawiła się brunetka.

-Teraz już wiesz... -Rzekła i rozpłynęła się w powietrzu.
-ALEX!!! Wstawaj już! Śniadanie!- wołała Jeanie.
-JUŻ IDĘ! -Ubrałam się szybko w pierwsze lepsze jeansy i białą bluzkę z czarną różą najprawdopodobniej Jeanie mi ją kupiła i czarne trampki. Na stoliku zauważyłam czarną różę w wazonie. Podeszłam bliżej i wzięłam kwiat do ręki.
-ALEX! BO CI WYSTYGNIE! - Odłożyłam kwiat na miejsce i jakby nie mogło być inaczej skaleczyłam palca kolcem.
-Już idę!!!- Tym razem naprawdę wyszłam z pokoju i skierowałam się do kuchni. Przechodząc przez korytarz zauważyłam około dwadzieścia portretów przedstawiających osoby zamieszkujące kiedyś ten dom, byłam oczarowana. Było też tam pewne rodzeństwo, jeden chłopiec musiał być w moim wieku...Ciekawe co się z nim stało?
-Wooow siostra zajebiś...ehuem super wyglądasz.- Oznajmił David o mały włos nie krztusząc się kanapką z serem i z pomidorem.
-Dzięki.- Powiedziałam bez emocji i usiadłam się do dużego stołu.
-Skąd masz taką bluzkę? Gdzie ją kupiłaś? Super jest. -Zapytała Jeanie biorąc łyk herbaty.
-To ty mi ją kupiłaś, więc sama powinnaś to wiedzieć.- Powiedziałam patrząc się na biały obrus na stole.
Spojrzałam się na siostrę, która była lekko zszokowana.
-Ehuem...Alex, j-ja ci tej bluzki nie kupiłam, serio. -Powiedziała najpoważniej w świecie Jeanie. Chłopacy się tylko na nas patrzyli.
-W taki razie skąd mam tą bluzkę? Sama się kupiła i przyszła do mojej szafki? -Zapytałam podirytowana. -Dzięki za śniadanie ale nie mam apetytu. -Odeszłam od stołu i udałam się do swojego pokoju po książkę i wyszłam na dwór. Usiadłam się na ławce, leżała tam czarna róża a co dziwne ta ławka była z mojego snu i to dosłownie. 


Klątwa rodziny Greenwood cz1

Była sobota, tego dnia, jak co tydzień Alex i Jeanie buszowały po centrum handlowym...Zaraz, zaraz, a kim one są? Już właśnie je Wam przedstawiam. Alex i Jeanie McCollins są siostrami, Alex jest 15 letnią blondynką o średniej długości włosach zaś siedemnastoletnia Jeanie ma kasztanowe, długie włosy. Chociaż różnią się stylem i rodzajem słuchanej muzyki oraz gustem filmowym, bardzo rzadko się kłócą można nawet powiedzieć że nigdy. Właśnie kończyły robić zakupy. Jeanie sięgnęła po telefon.
-Zaczekaj zadzwonię po chłopaków, może już wrócili z pracy. - Powiedziała Jeanie i odwróciła się na pięcie. Zapomniałam wspomnieć o Davidzie i Seanie, David jest bratem dziewczyn ma 19 lat, pracuje na utrzymanie siebie oraz swoich sióstr, które często mu w tym pomagają. szesnastoletni Sean jest przyrodnim bratem rodzeństwa . Zauważyliście na pewno że nie wspomniałam nic o ich rodzicach, zginęli w wypadku samochodowym ale ta informacja nie jest ważna dla tej opowieści...a może jednak? Potem opiekę nad rodzeństwem przejęła ciotka, która była najgorszą zrzędą jaką świat ujrzał na oczy. Gdy David skończył 18 lat przeprowadził się wraz ze swoim rodzeństwem do małego domku na przedmieściach.
-Już za chwilę będą.- Oznajmiła blondynce Jeanie.
-To super. David już skończył pracę? Przeważnie kończył o 15 w soboty...-Alex zmrużyła brwi.
-A która niby jest? - Uśmiechnęła się dziewczyna.
-No...umm..- Blondynka spojrzała na wyświetlacz telefonu.- 13:56
-No widzisz? Cud jakiś!- Zaśmiała się nerwowo Jeanie
-Coś kręcisz moja droga siostro a ja już się dowiem co. - Pogroziła palcem piętnastolatka.
Kilkanaście minut później siedziały już w samochodzie z chłopakami. Kierował oczywiście David.
-Jeanie? Obudzisz mnie jak będziemy na miejscu? Proooooszę bo głowa mnie boli i spać mi się chce.- Powiedziała Alex powoli zasypiając. Pół godziny później obudziła się, zdziwiło ją to że nadal była w samochodzie.
-Ej. Gdzie my tak w ogóle jedziemy?- Zapytała poddenerwowana nastolatka.
-Dowiesz się na miejscu. -Odezwał się z przodu Sean.
-Ale..
-Dowiesz się po prostu na miejscu.- Odparł David patrząc w lusterko samochodowe.
-Chciałam się tylko dowiedzieć. -Prychnęła Alex i odwróciła się w stronę szyby. Zachowanie dziewczyny bardzo ich rozbawiło.
-Sis, nie fochaj się, to jest niespodzianka. Ja sama nawet nie wiem gdzie to jest dok...woooow -Samochód zatrzymał się przed wielką bramą. Dalej widać było wielki stary dwór ale nie była to ruina. Sean wyszedł otworzyć bramę. Samochód wjeżdżał dalej na teren posiadłości. Widok był niesamowity. Pełno starych drzew, przed budynkiem musiał być kiedyś jakiś park. Kamienne cegły obrastała już żółta i zielona trawa.
-Em... Co my tu robimy? -Zapytała niepewnie Alex.
-Będziemy... mieszkać. Tylko musimy trochę popracować nad TYM wszystkim.- Oznajmił David.
-Zwłaszcza że zawsze chciałaś zamieszkać w takim miejscu jak to... więc postanowiliśmy zrobić tobie prezent urodzinowy. -Uśmiechnęła się ciepło Jeanie. Zaczęło padać.
-Chodźmy do środka. Trochę wyremontowaliśmy pokoje, salon oraz pozostałe pomieszczenia na parterze, więc jak na razie tylko poruszajcie się po dole. Jak na razie lepiej nie wybierajcie się same w inne miejsca zanim nie skończymy remontów. Nie wiadomo co może kryć ta stara posiadłość.- Opowiedział David potem oprowadził wszystkich po pomieszczeniach. Chłopacy zachowali stare meble oraz najprawdopodobniej starą kolorystykę wnętrz.
-I co podoba się? -Zapytał Sean opierając się o drzwi.
-Jasne a co jest za tymi drzwiami? - Wskazała drzwi za plecami przyrodniego brata.
-Wejdź i sama zobacz...- Alex powoli nacisnęła na klamkę i otworzyła drzwi. -Wszystko dobrze Alex?
-JEST MEGA!!!-Dzięki na jednej ze ścian wisiały plakaty ulubionych kapel, wokalistów oraz aktorów nastolatki. Ogółem wyglądał jak normalny pokój nastolatki tylko że zawierał stare przedmioty.
-To się cieszę, Alex ja już idę spać jak dla mnie to już za dużo jak na jeden dzień. Sean też już chodź spać. Jak będziesz się bała to możesz do mnie przyjść. -Oznajmiła Jeanie.
-Co ty? Aleksandra i banie się duchów które są w rezydencji? Phi...Ona się niczego nie boi. -Alex zrobiła duże oczy
-Sean, nie strasz jej.. Nie ma tutaj duchów, wież przecież dobrze Alex że one nie istnieją, Sean żartował.-Uspokoiła blondynkę Jeanie.
-Alex serio, możesz spać bezpiecznie.- Sean uśmiechnął się i wyszedł to samo potem zrobiła Jeanie.