środa, 29 czerwca 2016

Klątwa rodziny Greenwood cz7

  *Kilka minut wcześniej*Z punktu widzenia Alex*
Znowu zostałam sama na sali, rodzeństwo uważa mnie za wariatkę, jaka ja jestem głupia. Gdyby nie moje głupie emocje byłabym teraz w domu i leżała w swoim pokoju albo siedziała razem z Naden'em. Nagle, moje przemyślenia przerwał podmuch chłodnego wiatru, nie chciało mi się odwracać , byłam zbyt zmęczona.
-Alex musimy wracać i to najszybciej jak się da. -Usłyszałam nad sobą głos Naden'a.
-Przepraszam, naprawdę tak mi głupio.-Usiadłam się na łóżku.
-Dobrze, nic się nie stało ale za chwilę może, chodź szybciej.
-Naden wszedł na parapet i podał mi dłoń, za którą nie pewnie chwyciłam.-Nie bój się, nic ci się nie stanie.
Zeszliśmy na dół a dalej po prostu pojechaliśmy do rezydencji...pomijając może fakt że chłopak pożywił się krwią przechodnia.  Kwadrans później byliśmy już na miejscu.
-Chodź za mną do pokoju, szybko.-Oznajmił mój... przyjaciel?
-Al...
-Po prostu chodź, nie jesteś już bezpieczna. Szybciej Alex.-Poganiał mnie Naden.
Chwilę później weszliśmy już do pokoju Naden'a.
-Powiesz mi wreszcie co się do jasnej cholery dzieje?!- Zaczęły mnie piec policzki. -Dlaczego nie jestem bezpieczna?! O co się tak martwisz?!
-Alex uspokój się. -Usiadłam się, Naden obserwował moje zachowanie. -Już?
-Mhm...
-Pamiętasz tą księgę? -Wziął do ręki rękopisy.
-Jasne...
-Sfałszowała ją twoja siostra.-Oznajmił z całkowitą powagą.
-Ta jasne i jeszcze mi pow...
-Twoje rodzeństwo nie jest kim myślisz, Alex.
-A niby kim? -Byłam poirytowana zachowaniem Naden'a, chciał chyba żebym jeszcze bardziej pokłóciła się z Jeanie.
-Domyśl się. Dam podpowiedź.- Uśmiechnął się.
-Ta a ja jestem jakaś porąbana.
-Wiedziałem że mi nie uwierzysz ale porównaj. -Dał mi do ręki jakieś zapiski które Jeanie zrobiła dwa dni temu. Patrzyłam raz na księgę raz na zapiski, nie mogłam uwierzyć, identyczne pismo.
-I co?
-No okay...
-Chciałbym ci zwrócić uwagę że ja byłem już tu kilkadziesiąt lat temu...Czyli..
-Ona była tu jeszcze wcześniej... Ale czemu ja nic nie zauważyłam?
-Perfekcyjnie się maskowała tak samo jak twoi bracia. -Wampir upił łyka krwi.
-Nadal nie chce mi się w to wszystko wierzyć.- Powiedziałam samo do siebie.
-To teraz uwierz.
-A co z duchem?
-Nic, jeszcze tego nie ogarnąłem. -Przyznał. -Musisz się stać mocniejsza... -Rozszerzyłam oczy.
-Po co?
-Próbują ciebie zniszczyć.
-Akurat tego mi nie wmówisz. -Stwierdziłam i już chciałam wyjść gdy poczułam ukąszenie. PIĘKNIE!
-Cholera! Naden! Trzymaj te kły z daleka! -Ostrzegłam, chociaż wiedziałam że to już nic nie da. Byłam na niego wściekła. Nie chciałam się zamienić w wampira, nie teraz nie tu, NIGDY. Nie chcę zabijać niewinnych.
-Przepraszam, musiałem.
-Debil!  

Klątwa rodziny Greenwood cz6

 " Drogi  Naden'ie.
  Obiecałam Tobie że nigdzie nie wyjdę, przepraszam, muszę. Nie jestem w stanie zabijać ludzi tylko po to by się napić.  Ten świat jest dla mnie zbyt  trudny. Nie wiem co TAM na mnie czeka ale wiem jedno nie chcę być wampirzycą, a to jest jedyny sposób by nią nie zostać. Przepraszam Cię.
                                                                                                              Alex"
Odłożyłam kartkę na stół, znalazłam jakiś nóż w szufladzie i wyszłam z pokoju. Skierowałam się w stronę ławki, nie miałam już sił na to wszystko. Nikogo nie było na dworze widziałam jedynie Sean'a w oknie ale tylko przez chwilę. Usiadłam się na drewnianej ławce i przecięłam skórę wzdłuż żyły, to samo zrobiłam z drugą ręką. Powoli zaczęło mi się kręcić w głowie, obraz coraz bardziej mi się zamazywał. Zauważyłam sylwetki podbiegające do mnie. Ciemność.
Obudziłam się w jakiejś sali szpitalnej... Nie! Oznacza to że jestem już wampirem albo będę. Co najgorsze moje rodzeństwo przeze mnie teraz umrze. Opuścili teren posiadłości, ci z karetki to samo. W okół mnie nieznośnie pikały jakieś urządzenia.
-Ooo...już się panienka obudziła, zawołam pani rodzeństwo, niepokoją się strasznie o ciebie. -Oznajmiła pielęgniarka, wyglądała na ok. 50 lat.
-Co z nimi?-Wystraszyłam się trochę mojego głosu.
-Nic, a co miałoby być? Zresztą za chwilę ich zawołam o ile sobie życzysz.- Uśmiechnęła się sztucznie kobieta.
-Obojętnie.- Odwróciłam wzrok w stronę okna, zdziwiłam się że byłam sama w sali, postanowiłam się o to nie pytać ponieważ bałam się już odpowiedzi. Kilka sekund później weszła trójka dobrze mi znanych osób.
-Co ty nam odwalasz Aleksandro? -Zapytała bardziej zmartwiona niż wściekła Jeanie. Nie odpowiedziałam jej bo nie wiedziałam co mam powiedzieć.
-Czemu chciałaś się zabić? -Zapytał z wyrzutem David.
-Nie chcesz z nami rozmawiać to będziesz rozmawiała z psychiatrą. -Oznajmiła poddenerwowana Jeanie.
-Mam to gdzieś z kim będę rozmawiała. Możecie mnie od razu w psychiatryku zamknąć! -Odwróciłam się od nich plecami. Jeżeli mnie tak bardzo nie cierpią i biorą mnie za wariatkę to czemu wzięli zadzwonili po tą karetkę?!

Klątwa rodziny Greenwood cz5

Rano obudził mnie powiew wiatru pochodzący z otwartych drzwi balkonowych. Piękny, ciepły słoneczny poranek otulał moje myśli jak ciepły koc w zimę. Brakowało mi słońca, szczególnie na terenie tej posiadłości. Ciekawa jestem jak Naden wchodzi do tego pokoju, może tu jest jakaś drabina czy coś? Zastanawiał mnie ten fakt lecz postanowiłam to później sprawdzić. Ubrałam się w podarte na kolanach jeansy i czarną bluzkę. Postanowiłam udać się na poszukiwania ogrodu róż. Chwyciłam za klamkę i pociągnęłam drzwi do siebie były zamknięte. Czyli Jeanie nie żartowała ale zapomniała że mam balkon w pokoju. Wyjrzałam, okazało się że dobrze przypuszczałam, metalowa drabinka stała oparta o balkon. Bez zastanowienia wzięłam księgę i zeszłam po drabince. Udałam się do pokoju Naden'a, nie patrzyłam już nawet, na to że zostało mało czasu, zresztą mam już to gdzieś. Ja i tak przemienię się w wampira a rodzinkę mam już w nosie. Za bardzo negocjują w moje życie a nie powinni. Ciekawe tylko czy nie obudzę chłopaka. Otworzyłam drzwi od kaplicy, jednak nie odwarzyłam się wejść do jego pokoju, usiadłam się na kamiennej podłodze i pogłębiałam się w lekturze czyichś drzew rodzinnych. Nie wiem ile czasu zajęło mi czytanie gdy poczułam czyjąś rękę na plecach ale uspokoiłam się widząc Naden'a.
-Mogłaś wejść przecież do mojego pokoju a nie tu siedzieć na zimnym. -Powiedział ciepłym głosem. -Wejdź... -Zaprosił ruchem ręki do środka.
-Dobrze, dziękuję. -Uśmiechnęłam się sztucznie.-Obudziłam ciebie?
-Nie, nie obudziłaś mnie. Staram się od jakiegoś czasu prowadzić normalny tryb życia, prawie normalny. Powiedz mi co cię gryzie Aleksandro? -Zapytał z niepokojem w głosie.
-Nie nic...
-Widać to po tobie. -Oznajmił.
-No dobrze...ehh siostra mnie zamknęła w pokoju, tylko dlatego że byłam dłuższy czas poza ich zasięgiem. Nie potrafi mi uwierzyć. Ma mnie za wariatkę. Oni wszyscy mają mnie za wariatkę, rozumiesz? -Powiedziałam powstrzymując się od płaczu. -Nie chcę tam wracać. -Nie wytrzymałam już i się popłakałam.
-Nie płacz słodka Aleksandro, twoje łzy nie są ich warte. -Pocałował mnie w czoło.
-Mam już dość tego wszystkiego, rozumiesz? -Oznajmiłam wtulona w niego.
-Tak rozumiem...-Pogłaskał mnie po włosach.
-Nie chcę już ży...
-Nawet tak nie mów Aleksandro, nigdy tak nie mów. -Spojrzał się na mnie, w oczach miał ból. -Możesz zamieszkać u mnie, tylko tak nie mów.
-Ja nie chcę stać się wampirem. Jak teraz umrę to będzie dobrze a co będzie gdy zamienię się w wampira?
-Nie martw się, nie jest tak źle jak się wydaje. -Uśmiechnął się pokrzepiająco. -Zamieszkasz u mnie.
-...Dobrze, zgoda. Nic nie mam do stracenia. Ale masz trochę jedzenia? -Zapytałam.
-Muszę pojechać do sklepu po jedzenie.
-Pojechać? Masz samochód?
-Ostatnio kupiłem. Jest...dosyć dobry. Zaczekaj tu możesz sobie poczytać książki albo... Co chcesz. Za chwilę będę z powrotem. -Wyszedł a zaraz za nim zamknęły się drzwi. Zostałam sama, znowu.

Klątwa rodziny Greenwood cz4

- Nazywam się Naden Zauważyłem tą rezydencję w latach sześćdziesiątych byłem wtedy młody, nie to że jestem stary czy coś, wiesz życie jeszcze jest przede mną , przez....ehh nie ważne. Wychodziłem jak praktycznie co wieczór z domu w poszukiwaniu przygód, zapomniałem jeszcze dodać Aleksandro, że byłem jedynakiem i wychowywała mnie sama matka. Postanowiłem się przejść po posiadłości a potem spotkałem kobietę w blond włosach, trochę jaśniejszych od twoich, zakochałem się w niej, sprawiła że zapomniałem o moich najbliższych, a potem... zamieniła mnie w wampira.- Opowiedział z goryczą w głosie. - Spotkałaś ją już?- Spojrzał się chwilę na mnie, po czym podszedł do szafki, nalewając sobie czegoś do picia.
-Nie. -Oznajmiłam zgodnie z prawdą.
-Pewno się gdzieś ukrywa. Jak zawsze.- Wziął łyka napoju.
-A...już może pan wychodzić z posiadłości? Czy jeszcz...
-Tak Aleksandro, mogę ale nie chcę. Nie chcę zabijać ale muszę rozumiesz? -Upił kolejnego łyka. -I nie mów, proszę, do mnie na pan, jestem wampirem ale hmm... Tak jakbym był starszy zaledwie o dwa lata. -Spojrzałam na niego ze zdziwieniem.- U na... u mnie lata bardzo wolno mijają. -Usiadł się z powrotem na łóżku. -Chcesz trochę? -Zapytał wskazując na kieliszek.
-Umm...a co to? Bo jeżeli to krew to podziękuję. -Lekko się skrzywiłam. Ten tylko kiwnął głową. -Czyli....Jesteś wampirem i już możesz wychodzić poza teren posiadłości? -Zapytałam z ciekawością.
-Tak... mogę. -Uśmiechnął się słabo.
-Czyli...Jak minie 48 osiem godzin od mojego przyjazdu...będę mogła wychodzić z rezydencji? -Spojrzałam się na chłopaka.
-Raczej tak...
Spędziłam jeszcze trochę czasu z Naden'em dowiedziałam się że kwiaty są od niego. Musiałam już iść, zauważywszy brak blasku słońca, co oznaczało późny wieczór.
-Mam nadzieję że jeszcze mnie odwiedzisz Aleksandro. -Rzekł i pocałował mnie w dłoń.
-Jeżeli mogę to nawet jutro.
Po jakimś czasie byłam już w kuchni.
-Alex gdzieś ty się szlajała?! -Zawołała wściekła Jeanie.
-Byłam... Nie muszę się tobie tłumaczyć! -Ze złości przewróciłam krzesło.
-Musisz! Wiesz ile czasu ciebie szukaliśmy?! Mówiliśmy tobie że nie masz się na tak długo oddalać!!! Masz szlaban! Nie wychodzisz z pokoju do odwołania. -Była czerwona jak róża.
-Nie jesteś moją matką!-Warknęłam i ruszyłam pędem do pokoju.
-Ale jestem twoją starszą siostrą! -Usłyszałam głos dobiegający z holu.
Nie miałam już na nic siły. Otworzyłam drzwi od pokoju i rzuciłam się na łóżko. Nikt nie będzie mi mówił co ja mam robić a na pewno nie ona. Powoli zamykałam oczy aż zasnęłam.