środa, 29 czerwca 2016

Klątwa rodziny Greenwood cz4

- Nazywam się Naden Zauważyłem tą rezydencję w latach sześćdziesiątych byłem wtedy młody, nie to że jestem stary czy coś, wiesz życie jeszcze jest przede mną , przez....ehh nie ważne. Wychodziłem jak praktycznie co wieczór z domu w poszukiwaniu przygód, zapomniałem jeszcze dodać Aleksandro, że byłem jedynakiem i wychowywała mnie sama matka. Postanowiłem się przejść po posiadłości a potem spotkałem kobietę w blond włosach, trochę jaśniejszych od twoich, zakochałem się w niej, sprawiła że zapomniałem o moich najbliższych, a potem... zamieniła mnie w wampira.- Opowiedział z goryczą w głosie. - Spotkałaś ją już?- Spojrzał się chwilę na mnie, po czym podszedł do szafki, nalewając sobie czegoś do picia.
-Nie. -Oznajmiłam zgodnie z prawdą.
-Pewno się gdzieś ukrywa. Jak zawsze.- Wziął łyka napoju.
-A...już może pan wychodzić z posiadłości? Czy jeszcz...
-Tak Aleksandro, mogę ale nie chcę. Nie chcę zabijać ale muszę rozumiesz? -Upił kolejnego łyka. -I nie mów, proszę, do mnie na pan, jestem wampirem ale hmm... Tak jakbym był starszy zaledwie o dwa lata. -Spojrzałam na niego ze zdziwieniem.- U na... u mnie lata bardzo wolno mijają. -Usiadł się z powrotem na łóżku. -Chcesz trochę? -Zapytał wskazując na kieliszek.
-Umm...a co to? Bo jeżeli to krew to podziękuję. -Lekko się skrzywiłam. Ten tylko kiwnął głową. -Czyli....Jesteś wampirem i już możesz wychodzić poza teren posiadłości? -Zapytałam z ciekawością.
-Tak... mogę. -Uśmiechnął się słabo.
-Czyli...Jak minie 48 osiem godzin od mojego przyjazdu...będę mogła wychodzić z rezydencji? -Spojrzałam się na chłopaka.
-Raczej tak...
Spędziłam jeszcze trochę czasu z Naden'em dowiedziałam się że kwiaty są od niego. Musiałam już iść, zauważywszy brak blasku słońca, co oznaczało późny wieczór.
-Mam nadzieję że jeszcze mnie odwiedzisz Aleksandro. -Rzekł i pocałował mnie w dłoń.
-Jeżeli mogę to nawet jutro.
Po jakimś czasie byłam już w kuchni.
-Alex gdzieś ty się szlajała?! -Zawołała wściekła Jeanie.
-Byłam... Nie muszę się tobie tłumaczyć! -Ze złości przewróciłam krzesło.
-Musisz! Wiesz ile czasu ciebie szukaliśmy?! Mówiliśmy tobie że nie masz się na tak długo oddalać!!! Masz szlaban! Nie wychodzisz z pokoju do odwołania. -Była czerwona jak róża.
-Nie jesteś moją matką!-Warknęłam i ruszyłam pędem do pokoju.
-Ale jestem twoją starszą siostrą! -Usłyszałam głos dobiegający z holu.
Nie miałam już na nic siły. Otworzyłam drzwi od pokoju i rzuciłam się na łóżko. Nikt nie będzie mi mówił co ja mam robić a na pewno nie ona. Powoli zamykałam oczy aż zasnęłam.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz