*Z punktu widzenia Alex*
Otworzyłam księgę na
pierwszej stronie i pierwsze co mi się rzuciło w oczy to czarna róża.
Może już przesadzam albo mam fioła ale w tym obszarze jest pełno
czarnych róż...Mniejsza o to. Księga wyglądała bardziej na czyjś
dziennik. Powoli zagłębiałam się w lekturze, czyjeś zapiski zupełnie nie
istotne i po co ona w ogóle kazała mi to przeczytać? Nagle natrafiłam
na stronę zatytułowaną "Rzucanie i zdejmowanie klątw" no pięknie, czyli
tamta kobieta była jakąś czarodziejką albo coś w tym stylu. Zauważyłam
że na dole strony jest zaczepiona kartka "jesteś wybrana" ale na co? W
pierwszej chwili nie zdawałam sobie sprawy z tego ale potem do mnie
dotarło że tylko ja dostaje te czarne róże i tylko do mnie przyszedł
duch kobiety i tylko mi wskazał i dał księgę. A skąd o tym wiem?
Zamieniłam kilka słów z Jeanie która twierdzi że mogło mi się to po
prostu przyśnić.
-Co czytasz siostra? -Znienacka dosiadł się do mnie Sean.
-Nic takiego, zresztą
jak bym ci powiedziała uznałbyś że zbzikowałam więc ci nie powiem. -
Wstałam z miejsca i ruszyłam przed siebie w poszukiwaniu miejsca do
pobytu w samotności.
-Tylko się nie zgub. -Zaśmiał się chłopak. Poważnie, działał mi czasem na nerwy ale tak czy siak był moim starszym bratem.
-Już się o to nie martw.
-Odparłam i szłam dalej, weszłam do jakiejś starej altanki, ale szybko
mi się przypomniało że mam aranchofobię gdy zobaczyłam kilka czarnych
pająków. Wyskoczyłam jak poparzona z altanki i usiadłam się na schody
żeby spokojnie przeczytać te dwie strony. Nie patrzyłam nawet na stronę
gdzie było o rzucaniu klątwy bo do niczego mi się to nie przyda więc
zaczęłam czytać o zdejmowaniu klątwy. Było tylko coś napisane w
punktach.
" * Bukiet z 36 róż
*Jedna kropla krwi od pięciu członków rodziny, każdy do jedną kroplę.
*Porcelanowy wazon z czerwoną różą (wlać do niego krew zmieszaną z wodą ze źródełka w parku)
*Od czasu wjazdu na
teren rezydencji nie może upłynąć więcej czasu niż 48 godzin inaczej
wybraniec przemieni się w wampira a jego rodzina nigdy już nie wyjedzie z
posiadłości. Jeżeli uda Ci się złamać klątwę jest szansa że twoja
rodzina opuści posiadłość. Niestety ktoś musi zostać.... AHA WYBRANIEC
NAWET JEŻELI ZŁAMIE KLĄTWĘ ZOSTANIE PRZEMIENIONY, taka jest już klątwa
Abigail Spencer i trwa od wieków."
-No to wpadłam w niezłe bagno. -Oparłam podbródek rękoma. -Czyli minęło już czternaście godzin...
-Co jest ? -Zza pleców wyrosłą nagle Jeanie.
-Wiesz...Nie bierz mnie za wariatkę ale pamiętasz co ci opowiadałam?
-Tak i już ci mówiłam że sny potrafią być bardzo realistyczne. -Powiedziała moja siostra głaszcząc mnie po plecach.
-I właśnie to nie był sen, bo podczas tej nocy ten duch...
-Zaprowadził cię do
jakiś grobów i znalazłaś książkę. Słuchaj, duchy nie istnieją a pod tą
posiadłością nie ma żadnych grobów, wyluzuj bo już zaczynamy się o
ciebie martwić -Oznajmiła ze spokojem w głosie dziewczyna.
-Ale ja mam tu tą książkę!- Pokazałam jej dziennik.
-Podeszłaś do
biblioteczki albo sama nabazgrałaś coś w tej książce i twierdzisz że
znalazłaś ją w jakiejś kaplicy czy coś. Serio sis nie wymyślaj już, bo
staje się to nudne.
-NIC NIE WYMYŚLAM! -Poczułam jak łzy nabierają mi się pod oczami. -Ty tego nie rozumiesz! Czemu nie możesz mi uwierzyć?
-Alex, to normalne w
twoim wieku że się wymyśla różne historyjki żeby zwrócić uwagę innych.
Idę robić obiad. -Powiedziała i wyszła. Miałam ochotę się rozpłakać jak
małe dziecko, czemu nigdy nikt mi nie wierzy? Czemu jestem traktowana
tak jak jestem?
Postanowiłam poszukać
tego źródełka. Poszukiwania trwały około od dwóch godzin i nic. Jeanie
wołała mnie na obiad. Szczerze? Miałam ją w nosie. Błądziłam po
ogrodzie z nadzieją że znajdę te źródełko ale nic nie wskazywało na to
żebym cokolwiek tu znalazła. Intuicja pokierowała mnie do miejsca gdzie
byłam dzisiaj w nocy. Weszłam do pomieszczenia patrzyłam w różne
fragmenty ścian, dalej bez efektów. Przez przekręciłam ciężki
świecznik, nie wiem czemu to zrobiłam ale podpowiadał mi zewnętrzny
głos. Nagle jeden fragment ściany "otworzył się" przede mną. Ukazując
tajne przejście do jakiejś części budynku. W pokoju panowała ciemność
ale widziałam obrazy znajdujące się na ścianach, wielkie okna zasłonięte
ciężkimi, bordowymi zasłonami. Pomimo braku pajęczyn i co dziwne kurzu
pokój wyglądał od dawna na niezamieszkały. Postanowiłam chwilę
posiedzieć jeszcze w pokoju ale czułam na sobie czyjś wzrok, pomyślałam
tylko że mogła być to zjawa która odwiedziła mnie w dzisiejszej nocy.
Szybko odegnała od siebie to wrażenie ale pomimo wszystko postanowiłam
wyjść z tego pokoju i zajrzeć tam jutro. Bez problemu znalazłam wazon,
znajdował się na kominku, oby to był ten. Nie miałam apetytu do jedzenia
więc nie zjadłam również kolacji. Położyłam się spać. Noc minęła
spokojnie, bez odwiedzin ducha kobiety jak się okazało nazywała się
Katherine. Wstałam około 10 na stoliku znów zauważyłam świeżą czarną
różę. Wyszłam z pokoju i ominęłam obojętnie rodzeństwo nawet nie
chciałam nawet jeść. Padało i była gęsta mgła. Tak jak obiecałam udałam
się do tajemniczego pokoju. Nie wiem czemu w ogóle tam poszłam czułam
po prostu że jakaś niewidzialna siła przyciągała mnie do tej komnaty.
Ujrzałam biblioteczkę, wybrałam książkę i usiadłam się na łóżku. Była to
książka zawierająca niesamowite rysunki. Piękne kwiaty, zwierzęta,
różnorodne przedmioty i roślinność tego było chyba najwięcej. Na
okładce znajdowała się czarna róża.
-Witaj Aleksandro. -Odezwał się nagle głos dobiegający gdzieś z ciemności.
-K-kim jesteś? -Zapytałam przerażona.
-Spokojnie, nie musisz się mnie bać.-Z ciemności wyjawił się chłopak wyglądał na około 16 lat. Twarz miał bladą i ogromne cienie pod oczami. Czarne jak smoła włosy sięgały mu do ramion.
-Co tutaj robi panienka?- Zapytał tonem pełnym ciekawości.
-J-ja wczoraj odkryłam ten pokój. Jak szukałam czegoś ważnego. -Powiedziałam najciszej jak potrafiłam.
-Zaprowadził cię tu duch Katherine, prawda? -Usiadł się obok mnie.
-Tak. To znaczy nie.-Spojrzał na mnie zdezorientowany.-Wczorajszej nocy zaprowadziła mnie tam gdzie są te takie groby. I dała mi tam taką księgę. I tam zapisane było...-Chłopak słuchał uważnie tego co mówiłam.-I nigdzie nie mogłam znaleźć takiego źródełka i pomyślałam że może tam w tej... kostnicy być a że nic nie znalazłam zaczęłam szukać tajnego przejścia nie wiem co mnie do tego skłoniło. Chociaż wiem, miałam taki głos w głowie wiesz? I po prostu odkryłam ten pokój, należący chyba do ciebie...z którego powinnam się teraz wynieść. -Wstałam.
-Wybranka. Jesteś wybranką, wiedziałem to! Od momentu gdy pojawiłaś się tu...
-Taaa...Sama nie wiem czemu akurat ja i czemu się tu przeprowadziliśmy i czemu stąd nie możemy wyjść. Rodzeństwo ma mnie za jakąś nienormalną -Posmutniałam.
-Też tak miałem. Usiądź się jeszcze a opowiem ci moją historię...
-Witaj Aleksandro. -Odezwał się nagle głos dobiegający gdzieś z ciemności.
-K-kim jesteś? -Zapytałam przerażona.
-Spokojnie, nie musisz się mnie bać.-Z ciemności wyjawił się chłopak wyglądał na około 16 lat. Twarz miał bladą i ogromne cienie pod oczami. Czarne jak smoła włosy sięgały mu do ramion.
-Co tutaj robi panienka?- Zapytał tonem pełnym ciekawości.
-J-ja wczoraj odkryłam ten pokój. Jak szukałam czegoś ważnego. -Powiedziałam najciszej jak potrafiłam.
-Zaprowadził cię tu duch Katherine, prawda? -Usiadł się obok mnie.
-Tak. To znaczy nie.-Spojrzał na mnie zdezorientowany.-Wczorajszej nocy zaprowadziła mnie tam gdzie są te takie groby. I dała mi tam taką księgę. I tam zapisane było...-Chłopak słuchał uważnie tego co mówiłam.-I nigdzie nie mogłam znaleźć takiego źródełka i pomyślałam że może tam w tej... kostnicy być a że nic nie znalazłam zaczęłam szukać tajnego przejścia nie wiem co mnie do tego skłoniło. Chociaż wiem, miałam taki głos w głowie wiesz? I po prostu odkryłam ten pokój, należący chyba do ciebie...z którego powinnam się teraz wynieść. -Wstałam.
-Wybranka. Jesteś wybranką, wiedziałem to! Od momentu gdy pojawiłaś się tu...
-Taaa...Sama nie wiem czemu akurat ja i czemu się tu przeprowadziliśmy i czemu stąd nie możemy wyjść. Rodzeństwo ma mnie za jakąś nienormalną -Posmutniałam.
-Też tak miałem. Usiądź się jeszcze a opowiem ci moją historię...

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz