Znowu zostałam sama na
sali, rodzeństwo uważa mnie za wariatkę, jaka ja jestem głupia. Gdyby
nie moje głupie emocje byłabym teraz w domu i leżała w swoim pokoju albo
siedziała razem z Naden'em. Nagle, moje przemyślenia przerwał podmuch
chłodnego wiatru, nie chciało mi się odwracać , byłam zbyt zmęczona.
-Alex musimy wracać i to najszybciej jak się da. -Usłyszałam nad sobą głos Naden'a.
-Przepraszam, naprawdę tak mi głupio.-Usiadłam się na łóżku.
-Dobrze, nic się nie stało ale za chwilę może, chodź szybciej.
-Naden wszedł na parapet i podał mi dłoń, za którą nie pewnie chwyciłam.-Nie bój się, nic ci się nie stanie.
-Naden wszedł na parapet i podał mi dłoń, za którą nie pewnie chwyciłam.-Nie bój się, nic ci się nie stanie.
Zeszliśmy na dół a dalej
po prostu pojechaliśmy do rezydencji...pomijając może fakt że chłopak
pożywił się krwią przechodnia. Kwadrans później byliśmy już na miejscu.
-Chodź za mną do pokoju, szybko.-Oznajmił mój... przyjaciel?
-Al...
-Po prostu chodź, nie jesteś już bezpieczna. Szybciej Alex.-Poganiał mnie Naden.
Chwilę później weszliśmy już do pokoju Naden'a.
-Powiesz mi wreszcie co
się do jasnej cholery dzieje?!- Zaczęły mnie piec policzki. -Dlaczego
nie jestem bezpieczna?! O co się tak martwisz?!
-Alex uspokój się. -Usiadłam się, Naden obserwował moje zachowanie. -Już?
-Mhm...
-Pamiętasz tą księgę? -Wziął do ręki rękopisy.
-Jasne...
-Sfałszowała ją twoja siostra.-Oznajmił z całkowitą powagą.
-Ta jasne i jeszcze mi pow...
-Twoje rodzeństwo nie jest kim myślisz, Alex.
-A niby kim? -Byłam poirytowana zachowaniem Naden'a, chciał chyba żebym jeszcze bardziej pokłóciła się z Jeanie.
-Domyśl się. Dam podpowiedź.- Uśmiechnął się.
-Ta a ja jestem jakaś porąbana.
-Wiedziałem że mi nie
uwierzysz ale porównaj. -Dał mi do ręki jakieś zapiski które Jeanie
zrobiła dwa dni temu. Patrzyłam raz na księgę raz na zapiski, nie mogłam
uwierzyć, identyczne pismo.
-I co?
-No okay...
-Chciałbym ci zwrócić uwagę że ja byłem już tu kilkadziesiąt lat temu...Czyli..
-Ona była tu jeszcze wcześniej... Ale czemu ja nic nie zauważyłam?
-Perfekcyjnie się maskowała tak samo jak twoi bracia. -Wampir upił łyka krwi.
-Nadal nie chce mi się w to wszystko wierzyć.- Powiedziałam samo do siebie.
-To teraz uwierz.
-A co z duchem?
-Nic, jeszcze tego nie ogarnąłem. -Przyznał. -Musisz się stać mocniejsza... -Rozszerzyłam oczy.
-Po co?
-Próbują ciebie zniszczyć.
-Akurat tego mi nie wmówisz. -Stwierdziłam i już chciałam wyjść gdy poczułam ukąszenie. PIĘKNIE!
-Cholera! Naden! Trzymaj
te kły z daleka! -Ostrzegłam, chociaż wiedziałam że to już nic nie da.
Byłam na niego wściekła. Nie chciałam się zamienić w wampira, nie teraz
nie tu, NIGDY. Nie chcę zabijać niewinnych.
-Przepraszam, musiałem.
-Debil!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz