Rano obudził mnie powiew
wiatru pochodzący z otwartych drzwi balkonowych. Piękny, ciepły
słoneczny poranek otulał moje myśli jak ciepły koc w zimę. Brakowało mi
słońca, szczególnie na terenie tej posiadłości. Ciekawa jestem jak Naden
wchodzi do tego pokoju, może tu jest jakaś drabina czy coś? Zastanawiał
mnie ten fakt lecz postanowiłam to później sprawdzić. Ubrałam się w
podarte na kolanach jeansy i czarną bluzkę. Postanowiłam udać się na
poszukiwania ogrodu róż. Chwyciłam za klamkę i pociągnęłam drzwi do
siebie były zamknięte. Czyli Jeanie nie żartowała ale zapomniała że mam
balkon w pokoju. Wyjrzałam, okazało się że dobrze przypuszczałam,
metalowa drabinka stała oparta o balkon. Bez zastanowienia wzięłam
księgę i zeszłam po drabince. Udałam się do pokoju Naden'a, nie
patrzyłam już nawet, na to że zostało mało czasu, zresztą mam już to
gdzieś. Ja i tak przemienię się w wampira a rodzinkę mam już w nosie. Za
bardzo negocjują w moje życie a nie powinni. Ciekawe tylko czy nie
obudzę chłopaka. Otworzyłam drzwi od kaplicy, jednak nie odwarzyłam się
wejść do jego pokoju, usiadłam się na kamiennej podłodze i pogłębiałam
się w lekturze czyichś drzew rodzinnych. Nie wiem ile czasu zajęło mi
czytanie gdy poczułam czyjąś rękę na plecach ale uspokoiłam się widząc
Naden'a.
-Mogłaś wejść przecież do mojego pokoju a nie tu siedzieć na zimnym. -Powiedział ciepłym głosem. -Wejdź... -Zaprosił ruchem ręki do środka.
-Dobrze, dziękuję. -Uśmiechnęłam się sztucznie.-Obudziłam ciebie?
-Nie, nie obudziłaś mnie. Staram się od jakiegoś czasu prowadzić normalny tryb życia, prawie normalny. Powiedz mi co cię gryzie Aleksandro? -Zapytał z niepokojem w głosie.
-Nie nic...
-Widać to po tobie. -Oznajmił.
-No dobrze...ehh siostra mnie zamknęła w pokoju, tylko dlatego że byłam dłuższy czas poza ich zasięgiem. Nie potrafi mi uwierzyć. Ma mnie za wariatkę. Oni wszyscy mają mnie za wariatkę, rozumiesz? -Powiedziałam powstrzymując się od płaczu. -Nie chcę tam wracać. -Nie wytrzymałam już i się popłakałam.
-Nie płacz słodka Aleksandro, twoje łzy nie są ich warte. -Pocałował mnie w czoło.
-Mam już dość tego wszystkiego, rozumiesz? -Oznajmiłam wtulona w niego.
-Tak rozumiem...-Pogłaskał mnie po włosach.
-Nie chcę już ży...
-Nawet tak nie mów Aleksandro, nigdy tak nie mów. -Spojrzał się na mnie, w oczach miał ból. -Możesz zamieszkać u mnie, tylko tak nie mów.
-Ja nie chcę stać się wampirem. Jak teraz umrę to będzie dobrze a co będzie gdy zamienię się w wampira?
-Nie martw się, nie jest tak źle jak się wydaje. -Uśmiechnął się pokrzepiająco. -Zamieszkasz u mnie.
-...Dobrze, zgoda. Nic nie mam do stracenia. Ale masz trochę jedzenia? -Zapytałam.
-Muszę pojechać do sklepu po jedzenie.
-Pojechać? Masz samochód?
-Ostatnio kupiłem. Jest...dosyć dobry. Zaczekaj tu możesz sobie poczytać książki albo... Co chcesz. Za chwilę będę z powrotem. -Wyszedł a zaraz za nim zamknęły się drzwi. Zostałam sama, znowu.
-Mogłaś wejść przecież do mojego pokoju a nie tu siedzieć na zimnym. -Powiedział ciepłym głosem. -Wejdź... -Zaprosił ruchem ręki do środka.
-Dobrze, dziękuję. -Uśmiechnęłam się sztucznie.-Obudziłam ciebie?
-Nie, nie obudziłaś mnie. Staram się od jakiegoś czasu prowadzić normalny tryb życia, prawie normalny. Powiedz mi co cię gryzie Aleksandro? -Zapytał z niepokojem w głosie.
-Nie nic...
-Widać to po tobie. -Oznajmił.
-No dobrze...ehh siostra mnie zamknęła w pokoju, tylko dlatego że byłam dłuższy czas poza ich zasięgiem. Nie potrafi mi uwierzyć. Ma mnie za wariatkę. Oni wszyscy mają mnie za wariatkę, rozumiesz? -Powiedziałam powstrzymując się od płaczu. -Nie chcę tam wracać. -Nie wytrzymałam już i się popłakałam.
-Nie płacz słodka Aleksandro, twoje łzy nie są ich warte. -Pocałował mnie w czoło.
-Mam już dość tego wszystkiego, rozumiesz? -Oznajmiłam wtulona w niego.
-Tak rozumiem...-Pogłaskał mnie po włosach.
-Nie chcę już ży...
-Nawet tak nie mów Aleksandro, nigdy tak nie mów. -Spojrzał się na mnie, w oczach miał ból. -Możesz zamieszkać u mnie, tylko tak nie mów.
-Ja nie chcę stać się wampirem. Jak teraz umrę to będzie dobrze a co będzie gdy zamienię się w wampira?
-Nie martw się, nie jest tak źle jak się wydaje. -Uśmiechnął się pokrzepiająco. -Zamieszkasz u mnie.
-...Dobrze, zgoda. Nic nie mam do stracenia. Ale masz trochę jedzenia? -Zapytałam.
-Muszę pojechać do sklepu po jedzenie.
-Pojechać? Masz samochód?
-Ostatnio kupiłem. Jest...dosyć dobry. Zaczekaj tu możesz sobie poczytać książki albo... Co chcesz. Za chwilę będę z powrotem. -Wyszedł a zaraz za nim zamknęły się drzwi. Zostałam sama, znowu.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz